Polariteiten

Polariteiten, ik vind het een heerlijk onderwerp om mee te werken, omdat het er allemaal zoveel lichter van wordt. Als we niet uitkijken leven we allemaal in een universum vol 'waarheden' over onszelf. Dat we daadkrachtig zijn, of lief. Dat we niet goed kunnen sporten of heel muzikaal zijn. Kwalificaties waarin je bent gaan geloven. Nu is er niet zoveel mis met veel van die kwalificaties, die geven kracht en zelfvertrouwen en het vermogen om dingen tot stand te brengen in de wereld. Maar ze zijn vaak wel eenzijdig en dat leidt ertoe dat het op enig moment gaat 'schuren'. Want je mag dan daadkrachtig zijn, het is in je werk soms ook nodig om in staat te zijn tot 'niet doen', tot luisteren, afwegen, verduren, om er maar een paar te noemen. En klopt het wel dat je niet goed kunt sporten of is dat ooit tegen je gezegd en ben je erin gaan geloven? Zoiets wordt al gauw een self-fulfilling prophesy. 

In het werken met polariteiten eigen je jezelf ook die andere kant weer toe. Zo komt er nieuw potentieel tot je beschikking waar je lang geen weet van had. Je beweegt van óf-óf naar én-én. Dat gaat soms gepaard met verdriet omdat je zo lang in een (te) krap jasje geleefd hebt. Maar als je daardoorheen gaat komt er ruimte, ruimte voor een vergeten deel van jezelf dat voortaan ook weer mag worden aangeboord.

Een polariteit in onszelf is die van de mannelijke kracht (bezien als de uitgaande beweging) en de vrouwelijke kracht (de ontvankelijke beweging) in onszelf. Door opvoeding, beeldvorming, cultuur en levenservaringen in onze jeugd heeft zich daarin bij ieder van alles vastgezet. En dat is zonde want we hebben beide krachten hard nodig in ons leven en werk. In de workshop Balans vinden in leven, werk en relatie bieden we je de gelegenheid om deze polariteit in jezelf te onderzoeken en daar een beweging in te maken. Het blijkt een prachtig thema, dat zich vaak heel anders in ons heeft gevormd dan we van te voren denken. We zijn complexe wezens, dat blijkt ook hier weer. Op zo'n dag laat zich iets zien waar je mee verder kunt; veelal een opening voor verder onderzoek en ontwikkeling. 

Recreatie en goede voornemens

Nog even een stukje dat ik schreef in de vakantie. Ik ben weer terug en maak me op voor het nieuwe jaar. Heb er weer zin in.

Re-creatie of recreatie. 

Mooie woordspeling. In het eerste geval is het officiële woord her-creatie vermoed ik. Maar redelijkerwijs zou re-creatie ook kunnen. Die tweede is wat ik doe deze zomer. Drieënhalve week in Frankrijk. 

Zo bedacht ik vanmorgen in het zwembad waar ik iedere ochtend mijn baantjes zwem dat je ook jezelf opnieuw uitvindt als je een paar weken aan het recreëren bent. Je merkt het goed bij de kinderen. Over mijn zesjarige neefje zei mijn zwager: "je ziet gewoon dat ie gegroeid is." We zien onze kinderen groeien als ze nieuwe avonturen beleven, nieuwe mensen ontmoeten, in een andere omgeving zijn en dingen doen die ze nog niet eerder hebben gedaan. En dat gebeurt onszelf ook een beetje. Mij in elk geval. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik na de vakantie meestal meer voornemens heb dan op 1 januari. Sommigen gaan op weg naar Nederland alweer teloor, zoals het voornemen vorig jaar om wekelijks te gaan zwemmen. Die komt nu weer terug. Dit jaar ga ik het echt doen, denk ik zolang ik hier ben. Maar iedere ochtend vanuit je bed in een buitenzwembad veertig baantjes trekken is toch een ander verhaal dan iedere woensdag na het eten nog met de auto naar een (koud) zwembad te gaan en dat daar te doen. Dus we zullen zien wat er van komt.

Het gaat natuurlijk niet om de kleine dingen zoals dat zwemmen. Maar wel om afstand nemen van de dagelijkse beslommeringen, nadenken over hoe je de dingen doet en of dat is wat je wilt. Veranderingen overwegen.  Beetje filosofisch soms, maar meestal vooral gewoon lekker. Heel gezond ook lijkt me. Dus dit jaar neem ik me voor om iets meer recreatie in mijn programma op te gaan nemen. Zondagsrust zo je wilt. 

Af en toe er tussenuit om mijn zinnen te verzetten. Iets anders te doen. Nieuwe mensen, andere omgeving, nieuwe avonturen. Eens kijken wat ervan komt.

Zorgen voor jezelf

Als we allemaal nou een beetje voor onszelf zorgen, 

dan wordt er in elk geval voor iedereen gezorgd.

                                                                  Charles Engelen

Zomaar een uitspraak, tussen neus en lippen door gedaan tijdens een training. Én een heel waar woord. Toch lijkt het dat niets moeilijker is dan dat. Dit weekend had ik een gesprek met mijn oudste zoon. Het deed hem pijn te zien hoe een hoogzwangere vrouw regelmatig sigaretjes zat te roken op haar werk. Hij weet als geen ander wat een prijs je betaalt voor dat wat onschuldig lijkt zolang het goed gaat. Zijn vader stierf drie jaar geleden aan longkanker. Als ik even later, naar aanleiding van zijn opmerking dat er zoveel kinderen roken in zijn klas en op school, zeg dat het verbijsterend is dat er nu nog zoveel mensen roken valt hij uit: "het is niet verbijsterend, het is beláchelijk dat mensen zonder na te denken iets doen dat zo destructief is voor je lichaam". Inderdaad en toch doen we het vrijwel allemaal. Niet alleen roken, maar ook teveel eten, drinken, zitten en werken. Terwijl we wel weten dat het niet goed voor ons is.

Onlangs las ik het boekje "Ga toch fietsen" van Thomas Braun, een Bussummer die op een dag de knop omzet en zich inschrijft voor een zeer uitdagende fietstocht in de bergen. In het vermakelijk geschreven boekje beschrijft hij hoe het hem uiteindelijk lukt, met vallen en opstaan, doorzettingsvermogen en vooral de steun van zijn team. De walging, eenzaamheid en zelfverwijt maken plaats voor trots en saamhorigheid. Het gevoel dat zijn team hem steunt is daarin een belangrijke factor. Maar dat is pas later. Het begon allemaal met een innerlijk besluit om het anders te gaan doen. 

Nog zo'n voorbeeld zag ik deze week op televisie in het programma Obese. Het vertelt het verhaal van Mike, een 29-jarige jongen die 224 kg weegt. Hij kan nauwelijks meer lopen. In een jaar tijd verliest hij meer dan de helft van zijn gewicht, zwemt, fiets & rent een triathlon en heeft hij voor het eerst van zijn leven verkering. Onderdeel van het programma was de support van zijn familie, die stuk voor stuk zich ook voornamen om gezonder te gaan leven en afvallen en die Mike als hun leraar daarin adopteerden. Geniaal. Ook zij verloren samen 200 kilo. Ik heb het begin van de uitzending niet gezien, dus ik weet niet wat deze Mike ertoe zette om zich op te geven voor het programma. Wellicht ook zo'n moment van helderheid waarin hij besloot dat er iets anders mogelijk was dan het leven dat hij had. Je ziet hem in de loop van het jaar weer vorm krijgen, zijn humor komt naar voren, zijn knappe gezicht. Hij krijgt ambitie en stráált. Ik heb er met plezier naar gekeken.

Misschien moeten we nog iets toevoegen aan de uitspraak van Charles. Dat het helpt als we elkaar steunen om voor onszelf te zorgen. Want het is niet altijd makkelijk. Bovenstaande mannen laten dat wat mij betreft goed zien.

De kracht van introvertie

Bij het opruimen van mijn bureau vond ik een stukje tekst dat ik uit een tijdschrift had gescheurd over Susan Cain die schrijft over introverte mensen. Ik zocht haar TEDtalk op en snap meteen waarom die zo veel bekeken is. Een prachtig en ontroerend pleidooi om niet alleen actie te faciliteren en waarderen, maar ook stilte, lezen en je terugtrekken.

Valentijnsdag

Vandaag - op Valentijnsdag - kreeg ik een prachtig stukje tekst in mijn mailbox van Abhilasha Brandt. Ik deel het graag met jullie.

 Inner Peace

Be on the lookout for symptoms of inner peace. The hearts of many have already been exposed to "innerpeace". It is possible that people everywhere could come down with it in epidemic proportions!  It might also pose a serious threat to what, up until now, has been a fairly stable condition of  conflict in the world. 

Some signs and symptoms of inner peace: 
* A tendency to think and act spontaneously rather than on fears based on past experiences.  
* An unmistakable ability to enjoy each moment.  
* A loss of interest in judging other people.  
* A loss of interest in judging self.  
* A loss of interest in interpreting the actions of others.  
* A loss of interest in conflict!  
* A loss of the ability to worry. (This is a very serious symptom.)  
* Frequent, overwhelming episodes of appreciation.  
* Contented feelings of connectedness with others and nature.  
* Frequent attacks of smiling.  
* An increasing tendency to let things happen rather than make them happen.  
* An increased susceptibility to the love extended by others as well as the uncontrollable urge to extend it.  
 
 WARNING: If you have some or all of the above symptoms, please be advised that your condition of 
"inner peace" may be so far advanced as to not be curable. If you are exposed to anyone exhibiting any 
of these symptoms, remain exposed at your own risk.

Lichaam en geest

Twee weken geleden gaf een vriendin mij het boek De Voedselzandloper van Kris Verburgh cadeau met het verzoek om samen te gaan brainstormen over een training in het domein van welzijn en gezondheid. Nu ben ik altijd wel snel te porren voor een enthousiast idee en deze sprak me zeker aan. Waar ik dit jaar koos voor "zorgzaamheid" als jaarthema, was dat eerder onder meer "een gezonde geest in een gezond lichaam".  Veel discussies in de krant gaan over de kosten van de zorg en niet over verantwoordelijkheid voor onze gezondheid. Kris Verburgh pleit daar wel voor. Deze arts houdt een gloedvol betoog voor preventief gezond eten en leven. Het heeft er in ieder geval toe geleid dat we hier in huis nog iets vegetarischer zijn gaan eten en dat we de havermout weer uit de kast hebben gehaald (wat is dat toch lekker, je dag beginnen met een kom havermout).

Toen Wim (mijn echtgenoot) kanker had kochten we stapels boeken over voeding en gezondheid. En in al die boeken stond dat het goed is om gezond te eten na de diagnose, maar vooral dat je dat ook al voor de diagnose moet doen. En dat in de wetenschap dat je geen enkele garantie krijgt dat het ziekten voorkomt.

Mij heeft dit boek in elk geval weer een zetje gegeven. Door mijn wandelproject ben ik al veel meer gaan bewegen dan voorheen. En ik moet zeggen; het maakt echt verschil. Die veertig dagen een verplichte wandeling per dag heeft ertoe geleid dat ik me veel bewuster ben van de positieve effecten van een wandeling tussendoor; ik vergeet minder, ben alerter en voel me frisser. Ook word ik er vrolijk van. Dus ga ik vaker! En opnieuw stilstaan bij wat we hier eten, stemt me ook vrolijk. Heerlijk al die wintergroenten.

Zorg voor lichaam en geest dus. Daar gaat het over.

Adventkalender De Baak

De Adventkalender van De Baak is vandaag weer van start gegaan. Met een prachtig filmpje over ouder worden. In het Engels klinkt het mooier "Aging Gracefully". Daar wordt je blij van.

http://advent.debaak.nl

En ondertussen speelt mijn zoon Here, There en Everywhere van de Beatles op de piano. Oh, wat vind ik dat toch een mooi nummer.

http://www.youtube.com/watch?v=Vd9HrO1b7pk

Heerlijke zaterdag!

Nieuw thema; wandelen

Wandeling 9/10/12 Bussumerheide

Mijn voornemen van vandaag was om vanaf nu elke dag een wandelingetje van minimaal een half uur te maken. Te beginnen vandaag. Nu is zo'n wandelingetje geen verloren tijd; ik nam in gedachten mijn openingswoordje voor de training van morgen door en dat gaat eigenlijk beter dan wanneer ik achter mijn bureau blijf zitten. Bovendien knap ik er echt van op. Onderweg fotografeerde ik een mooie paddenstoel en bedacht me dat ik wel elke dag een foto van mijn wandelingetje op mijn blog zou kunnen plaatsen (eerst dacht ik aan Facebook, maar dat leek me een overkill. Hier is iedereen vrij om eens een kijkje te nemen en voor mij is het toch een goede structuur). Vast ook leuk, dat wordt natuurlijk een dagboek op zich. Ik ga het op zijn minst 40 dagen proberen heb ik bedacht (daar schrijf ik later nog wel eens over).