Betrouwbaarheid

Een stevig woord, ja, betrouwbaarheid. Maar wat mij betreft een waarde die we zeker niet moeten verliezen. Daar gaat dit blogje over.

Ik wilde eigenlijk schrijven over de OV-fiets. Wat mij betreft dé uitvinding van de afgelopen jaren. Wat een vooruitgang. Gewoon met de trein ergens heengaan, in no-time een fietsje pakken en op weg. Een feest! Vooral de snelheid; je hebt sneller een OV-fiets dan dat je je eigen fiets van het slot kunt halen. Dus riep ik tegen iedereen die wel eens met de trein reist "heb je al een OV-fiets abonnement?, zo niet; snel regelen". Kost een tientje per jaar en drie euro per fiets per dag. Dit is er echt eentje in de categorie waanzinnige rijkdom voor weinig geld. Fluitend fiets ik door steden waar ik nooit eerder kwam, op mijn eigen OV-fiets, een totaal andere ervaring dan overal maar met de auto heen crossen.

Althans, zo was het tot een week geleden. Want opeens is de OV-fiets onbetrouwbaar en dat is dodelijk voor een product als dit. Als ik naar Deventer afreis met de trein, dan moet ik erop kunnen rekenen (hoge uitzonderingen daargelaten, je kunt immers niet helemaal zeker zijn) dat daar een fiets voor mij beschikbaar is. Dat was ook zo - dacht ik. Een prachtig glazen huisje - het stationsplein wordt daar verbouwd - was er neergezet en het stond vol met OV-fietsen. Ik kwam vlot binnen met mijn kaart, maar de automaat gaf aan dat er geen fietsen te huur waren. Verbijsterd keek ik rond, meer dan 20 fietsen! En geen reparatiefietsen, dat kon ik zo zien. Ik heb me zelden zo gefrustreerd gevoeld, moest naar een dorp verderop, waar de bus eenmaal per uur heen zou gaan, mijn afspraak ging ik al niet meer halen en hier stond ik tussen allemaal fietsen die er wel waren en die ik niet mocht huren. Mijn enthousiasme voor de OV-fiets kreeg een flinke deuk op dat moment. Maar goed, het zou een incident kunnen zijn.

Helaas...nog geen twee dagen later. Station Utrecht Centraal. Ook in verbouwing. Het was even zoeken, maar met behulp van een aardige conducteur vond ik de stalling met OV-fietsen. Vrolijk stapte ik naar binnen en daar kon ik mijn ogen niet geloven. Zeven uur 's avonds en het hele vak OV-fietsen was léég. "Geen OV-fiets?", vroeg ik aan de medewerker? Nee helaas, allemaal op. "Maar worden ze niet teruggebracht op dit uur?", vroeg ik nog. Nee, niet vanavond. Iedereen blijft..."voetbal mevrouw". Ditmaal was mijn afspraak dichtbij genoeg om lopend de tocht aan te vangen. Onderweg speurde ik naar OV-fietsen. Waar waren ze dan allemaal? En alles uitgeleend vanwege de voetbal? Het kwam me vreemd voor. Toen ik veel te laat op mijn afspraak kwam met mijn verhaal kreeg ik meteen te horen dat dit in Utrecht aan de orde van de dag was. Gewoon te weinig fietsen.

Mijn waardering voor de OV-fiets zakte ter plekke van een 10 naar een 6-. Of lager eigenlijk nog, een dikke onvoldoende. Een product als de OV-fiets valt en staat met aanbod. Het is een zorgproduct, het moet er zijn! Als je hem nodig hebt ben je altijd ver van huis en altijd op weg ergens naartoe.

Betrouwbaarheid dus. Verantwoordelijkheid voor de dienst die je levert. Dat gaat om meer dan alleen maar goede fietsen (want dat zijn het), maar ook over de zorg dat ze er zijn. En dat ze beschikbaar zijn. Ik hoop van harte dat ik over een tijdje constateer dat ik gewoon pech had en dat dit twee incidenten in een week waren. Want ik zou deze fantastische aanwinst niet graag weer verliezen in het vervoerslandschap in Nederland, omdat het onbetrouwbaar is gebleken. Want nog zo'n incident en ik stap weer in de auto. Met heel veel pijn in mijn hart, dat zeker!

Zorgen voor jezelf

Als we allemaal nou een beetje voor onszelf zorgen, 

dan wordt er in elk geval voor iedereen gezorgd.

                                                                  Charles Engelen

Zomaar een uitspraak, tussen neus en lippen door gedaan tijdens een training. Én een heel waar woord. Toch lijkt het dat niets moeilijker is dan dat. Dit weekend had ik een gesprek met mijn oudste zoon. Het deed hem pijn te zien hoe een hoogzwangere vrouw regelmatig sigaretjes zat te roken op haar werk. Hij weet als geen ander wat een prijs je betaalt voor dat wat onschuldig lijkt zolang het goed gaat. Zijn vader stierf drie jaar geleden aan longkanker. Als ik even later, naar aanleiding van zijn opmerking dat er zoveel kinderen roken in zijn klas en op school, zeg dat het verbijsterend is dat er nu nog zoveel mensen roken valt hij uit: "het is niet verbijsterend, het is beláchelijk dat mensen zonder na te denken iets doen dat zo destructief is voor je lichaam". Inderdaad en toch doen we het vrijwel allemaal. Niet alleen roken, maar ook teveel eten, drinken, zitten en werken. Terwijl we wel weten dat het niet goed voor ons is.

Onlangs las ik het boekje "Ga toch fietsen" van Thomas Braun, een Bussummer die op een dag de knop omzet en zich inschrijft voor een zeer uitdagende fietstocht in de bergen. In het vermakelijk geschreven boekje beschrijft hij hoe het hem uiteindelijk lukt, met vallen en opstaan, doorzettingsvermogen en vooral de steun van zijn team. De walging, eenzaamheid en zelfverwijt maken plaats voor trots en saamhorigheid. Het gevoel dat zijn team hem steunt is daarin een belangrijke factor. Maar dat is pas later. Het begon allemaal met een innerlijk besluit om het anders te gaan doen. 

Nog zo'n voorbeeld zag ik deze week op televisie in het programma Obese. Het vertelt het verhaal van Mike, een 29-jarige jongen die 224 kg weegt. Hij kan nauwelijks meer lopen. In een jaar tijd verliest hij meer dan de helft van zijn gewicht, zwemt, fiets & rent een triathlon en heeft hij voor het eerst van zijn leven verkering. Onderdeel van het programma was de support van zijn familie, die stuk voor stuk zich ook voornamen om gezonder te gaan leven en afvallen en die Mike als hun leraar daarin adopteerden. Geniaal. Ook zij verloren samen 200 kilo. Ik heb het begin van de uitzending niet gezien, dus ik weet niet wat deze Mike ertoe zette om zich op te geven voor het programma. Wellicht ook zo'n moment van helderheid waarin hij besloot dat er iets anders mogelijk was dan het leven dat hij had. Je ziet hem in de loop van het jaar weer vorm krijgen, zijn humor komt naar voren, zijn knappe gezicht. Hij krijgt ambitie en stráált. Ik heb er met plezier naar gekeken.

Misschien moeten we nog iets toevoegen aan de uitspraak van Charles. Dat het helpt als we elkaar steunen om voor onszelf te zorgen. Want het is niet altijd makkelijk. Bovenstaande mannen laten dat wat mij betreft goed zien.

Voel de wind...

Met dank aan Ti.
Ik heb weer heerlijk gefietst dit weekend. Lekker over de hei naar Baarn en via de bossen van de Lage Vuursche terug. Een moe lijf en een opgeruimd hoofd, dat krijg je ervan.

Goede voornemens

Was het in het voorjaar nog zo dat ik minder fietste dan ik zou willen, inmiddels is dat verleden tijd. Ik heb afgelopen zomer meer gefietst dan ik erover heb geschreven en daar geniet ik enorm van. Voor mijn gevoel heb ik dit jaar een hele lange zomervakantie gehad en dat is mede dankzij al die fietstochtjes. Overigens is het zo dat ik met alle suggesties in mijn fietsboek nog jaren toe kan, verre tochten komen er nog niet zo van. Maar ondertussen begin ik het hier in de buurt al aardig te kennen. En wat een geluk heb ik dan dat ik in zo'n prachtige omgeving woon; bos, heide, watergebied, weilanden, er is van alles.

Gisteren heb ik via de Ankeveense Plassen naar Weesp gefietst. Een prachtige route langs een smal fietspaadje tussen het water door. Het was een beetje heiïg nog zo in de ochtend. En héél stil... Ik was er nog nooit geweest en het is hier pal om de hoek. Wéér iets leuks ontdekt, denk ik dan. En er is nog veel meer.

Een paar jaar geleden had ik voor mezelf de slogan "een gezonde geest in een gezond lichaam", als iets om na te streven. En nu, als ik dan zo lekker op mijn fietsje zit, dan denk ik; daar wordt aan gewerkt. Ik heb me dan ook voorgenomen om iedere week een tochtje te maken op de fiets. Dat lukt me nu natuurlijk aardig met al die mooie weekenden - hoewel ik al een paar flinke buien heb getrotseerd - en zal wat meer van me vragen als de winter intreedt. Maar voorlopig ga ik ervoor. Gewoon omdat ik er zo van geniet!

De Theetuin in Eemnes

Het wordt een beetje verslavend dat fietsen. Ik vind het heerlijk. Zelfs op relatief korte tochtjes maak je van alles mee. Dus stapte ik vanmiddag weer op mijn fietsje richting de Theetuin in Eemnes. Ik had er al meermaals over gehoord, maar was er nog nooit geweest.

Wat een verrassing. De theetuin bevindt zich op een onooglijke plek, is hartstikke groot en zeker niet bijzonder mooi. Maar was was het er druk. Zelfs op een bewolkte middag als vandaag.  En ik moet zeggen; ik heb me er prima vermaakt. Het is een heel relaxte plek met lekkere koffie en thee. De kippen rennen er (letterlijk) rond de tafeltjes. Het leek wel of ze tikkertje deden daar. En de musjes eten de overgebleven kruimels van de taartjes op.

Ik maakte van de gelegenheid gebruik om er mijn nieuwe fototoestel uit te proberen. Met superszoom. Ziehier het resultaat.

Met al dat fietsen (want ik maak inmiddels regelmatig een tochtje in de buurt) ben ik dit jaar al uitgerust voordat ik op vakantie ga. Dat is me lang niet meer gebeurd.

Wat een held!

We hebben het gedaan, Jeroen en ik; op de fiets naar Lunteren en terug. De heenreis deden we het eerste stuk met de trein, om vervolgens vanaf station Amersfoort dertig kilometer naar Lunteren te fietsen. Een prachtige route over landelijke weggetjes, tussen kippen en koeien (als je door Nederland fietst krijg je een beetje een beeld waar al ons eten vandaan komt. Reed ik in het Westland al door het groentetuintje van de Albert Heijn, nu kwamen we vooral de kippenboerderijen tegen). Op veel plekken hadden particulieren picknickplaatsen gemaakt voor fietsende voorbijgangers. Heel lief. En soms was er dan ook opeens een koffieschenkerij voor een lekkere stop. Het enige nadeel in dit achterland van Amersfoort is dat ze er rijden als Fransen. Snelheden van 90-100 kilometer per uur zijn geen uitzondering op de kleine landweggetjes hier.

Het was een koude dag dinsdag, maar de voorspellingen voor woensdag waren zeer goed. Dat bleek. Na een gezellige avond bij opa en oma en een heerlijke nachtrust werden we wakker met een strakblauwe hemel en de eerste zonnestralen over opa's bloementuin. We vertrokken vroeg; na een genoeglijk ontbijtje zaten we om kwart over negen op de fiets. Tijdens het ritje met Ans had ik gemerkt hoezeer we het overzicht over de route misten in onbekende gebieden, dus nu had ik me een kaart aangeschaft. Maar dan nog...ik vond het een heel gedoe om steeds weer te kijken waar we naartoe moesten. Inmiddels heb ik ook een app op mijn telefoon, maar nog geen houdertje aan mijn stuur. En eigenlijk wil ik een routeplanner à la TomTom, die me gewoon vertelt hoe ik moet fietsen. Als iemand tips heeft voor zoiets, graag!

De terugreis was een uitdaging. Ongeveer 50 kilometer zou het zijn, zo had ik gezien op internet. Het werden er uiteindelijk ruim 65. En dat is niet niks voor een ongetrainde twaalfjarige. Maar hij heeft zich kranig geweerd. Grote delen van de tocht bracht hij zingend op zijn fiets door, intussen rondkijkend en genieten van de rust en de ruimte (daarbij daalde overigens het tempo meestal wel enorm). Toch hebben we ook momenten van grote wanhoop gekend ("Mam, ik ga dit nooit redden" tot aan "Ik verzet geen stap meer" op 600 meter voor de finish). En iedere keer kwamen we er wel weer uit: "Oké, ik heb bedacht dat moeheid tussen je oren zit", om vervolgens weg te spurten in een tempo dat ik niet kon bijhouden. Míjn grote wanhoop kwam in de bossen bij Soest, waar ik plotseling Jeroen kwijt was. Hij zonder telefoon, ik met eentje die bijna leeg was. Dat werd even heel spannend. Gelukkig ging Jeroen snel tot actie over en schoot iemand aan die mij belde (na overigens eerst afgewezen te zijn door een ouder echtpaar). En toen was het nog moeilijk ze terug te vinden, maar het is gelukt. Dat was wel even zweten voor moeder.

Uiteindelijk kwamen we om 17.15 uur moe en verbrand aan bij de La Place in Laren, waar we samen met Daan heerlijk hebben gegeten. Toen was de batterij weer voldoende opgeladen voor de laatste paar kilometer. Met ruim 66 kilometer op de teller kwamen we thuis aan.

NB. Ik heb inmiddels geregeld dat je ook de blog per email kunt ontvangen. Aanmelden kan hieronder.

Een écht fietstochtje

LF1; een aanrader!

De afgelopen dagen maakte ik -samen met mijn vriendin Ans - een écht fietstochtje. Dat wil zeggen; een driedaagse met overnachtingen en flinke afstanden (70-90-50). Waarbij het overigens grappig is om te constateren dat we op de fiets van Ans meer kilometers hebben gemaakt dan op de mijne. Hoezo meten is weten?

We begonnen in Velsen-Zuid. Of eigenlijk al eerder; met de fiets in de trein naar Amsterdam, toen het bootje naar Velsen (dan ben je al echt op vakantie kan ik je zeggen) en van daaruit fietsten we de LF1A naar het Zuiden (Vorig jaar fietsten we de LF1B naar het Noorden). De LF1 is de route langs de Noordzeekust, van Den Helder naar Sluis (of andersom). Hij staat twee keer in mijn fietsboek, zowel Mirjam en Dick als Inka promoten deze route en ik kan alleen maar zeggen; een aanrader! Echt waar. Vooral als je zoals wij na drie weken regen start op de eerste mooie dag en dan ook nog met wind in de rug. Wat een feest! De eerste dag had ik al een fietserslijf; een verbrande kop en benen die tot halverwege de dijen bruin (rood) zijn.

De mooiste ontdekking vond ik het badplaatsje Katwijk. Ik wist dat mijn schoonouders hun hart een beetje verpand hebben aan die plek, en nu snap ik waarom. Wat een vrolijke en gezellige plek is dat. Een boulevard vol huisjes met een prachtige kerk prominent in het midden en een heerlijk strand. Een heel andere sfeer dan bijvoorbeeld Noordwijk aan Zee of Zandvoort.

Via de Stichting Vrienden op de Fiets hadden we een fijn adresje in Den Haag. Opeens weer een heel andere omgeving na al die prachtig bloeiende duinen. Dat is eigenlijk het lekkere van fietsen. Dat je zoveel ziet en zoveel meemaakt op een dag, dat het altijd langer lijkt dan het is. En het is heerlijk ontspannend.

Het doel van onze tocht was Dirksland op Goeree-Overflakkee, waar Bussumse vrienden naartoe zijn verhuisd. Daarmee hebben we ook hún tip uit het fietsboek gereden. Ze wonen er inmiddels al een jaar en ik had hun nieuwe plek met zelfgebouwd en ontworpen eco-huis nog niet mogen bewonderen. Het was een heerlijk weerzien en het huis is bijzonder prettig. We sliepen er heerlijk!

Ik ga niet de hele tocht omschrijven, maar wil nog wel de tweede ontdekking noemen. Dat was het pontje van Oude-Tonge naar Benedensas. Een lieflijk bootje, bestuurd en bestierd door twee schatten van mensen, dat je in een uur naar de overkant vaart. Eerst hadden we al de stilte op Goeree-Overflakkee (oh zalige zondagsrust) en toen dit vrolijke bootje over een prachtig meer. Het vaart alleen in het zomerseizoen en dan twee keer per dag.


Mijn volgende blogje gaat over de fietsocht met Jeroen naar Lunteren, waar opa en oma wonen. Die lees je hopenlijk volgende week.

Alpe D'HuZes filmpje

Prachtig filmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=VTVv-hcyWeA&feature=youtu.be

De Muze van Ti

Volgende week ga ik een rondje Naardermeer lopen. Maar vandaag fietsten we (mijn jongste zoon en ik) dat rondje alvast. Weesp was onze bestemming en we besloten om heen langs de zuidkant te fietsen en dan bovenlangs terug. Bij elkaar een ritje van 30 KM en dat is niet niks voor onze twaalfjarige Jeroen. Mijn streven is deze zomer naar Opa en Oma te fietsen en dan hebben we vandaag toch alweer tweederde van die afstand afgelegd. Zonder klachten, maar wederom met te weinig water.

Het leuke van fietsen is wat mij betreft 'de kleine geneugten'. Allerlei kleine en grotere dingen die je onderweg tegenkomt waar je van geniet. Vechtende (baltsende?) futen, een eenzame koe, een zwerm zwaluwen boven een weiland, dat soort dingen. En dan ook nog een wielerronde die we al ijsjesetend hebben bekeken. Weesp is een heel gezellig stadje waar bijna altijd wel iets te doen is.

Onze bestemming in Weesp was De Muze van Ti. Ti Fens is keramiste en een goede vriendin van ons. Al maanden is ze bezig de kop van haar Muze te boetseren, een proces dat we mochten volgen in foto's en verhalen. Maar nu stond ie dan tentoongesteld tijdens de manifestatie van Weespers aan de Wand. We vonden hem prachtig!

En wat nou zo aardig was. 

De Muze had een heel bijzonder sokkeltje. 

Zó, dat we ons afvroegen wie er nou naar wie stond te kijken....

Op zoek naar een fiets

Alle enthousiaste reacties op het blog wakkeren mijn goede zin wel aan. Dank daarvoor! Ik kreeg een aantal tips voor de betere toer of sportfiets. Bijvoorbeeld dat er ook sportfietsspeciaalzaken zijn, zoals De Rijwielspecialist in Bilthoven. En dat is nog maar een gewone fietsenwinkel. Je hebt ook echte fietsenbouwers, bijvoorbeeld http://www.sneltweewielers.nl/fietsen/toer/ Blijkt dat Koga niet de enige is die de fiets met de hand in elkaar zet. In Utrecht doen ze het ook.

En in Amsterdam zit een enthousiaste fietser, fietsenverkoper en schrijver (die ook weer de Snel-fietsen van hierboven verkoopt zag ik). Bij hem kun je ook op internet terecht voor tips en slimme fietsvragen. Er gaat een wereld voor mij open. http://www.vakantiefietser.nl/vakantiefietsen/aankooptips/

Vooral het hoofdstukje Ik ben al wat ouder, waar moet ik speciaal op letten? trok mijn aandacht.

Ik weet nu in elk geval al dat er geld over moet blijven voor waterdicht fietstassen en fietsonderbroeken. En dat het zadel beter wat harder kan zijn.

Mijn al jaren enthousiast fietsende broer laat mij weten:  het is onzin dat een fiets met dichte kettingkast minder onderhoud vergt. Als er dan iets met je aandrijvingsapparaat is (lees: ketting etc.) moet je namelijk eerst die kettingkast demonteren. Het grote voordeel van een open systeem is juist dat je altijd ziet wat er aan de hand is en vervolgens dat je er direct bij kunt áls er iets aan de hand is. Een goede sportfiets vraagt altijd onderhoud, maar je zult merken dat als je met plezier fietst, ook het onderhouden van de fiets zelf een plezier wordt. Als het goed is, ga je namelijk al snel van de machine houden! Ik ben benieuwd. Voorlopig lijkt het fietsen me leuker dan het onderhoud.

Het leuke van dit alles vind ik vooral dat er door zo'n blogje zoveel kennis en ervaring moeiteloos naar mij toekomt waar ik anders niet gauw over zou beschikken. Dus blijf reageren op mijn zoektocht en me bijsturen met tips en adviezen. Dat helpt vast bij het vinden van de juiste fiets en maakt het in elk geval een leuk en gezamenlijk avontuur. Nu heb ik inmiddels begrepen dat reageren in de blog niet voor iedereen mogelijk is (onbegrijpelijk vind ik dat, dat lijkt me een van de dingen die uiterst gebruiksvriendelijk en toegankelijk voor iedereen geregeld zou moeten zijn) en dat ook het volgen niet bij iedereen aan te klikken is. Wel kun je onder het blogje een abonnement nemen (maar dan moet je nog steeds zelf in een lijstje kijken of ik iets geschreven heb). Ik weet dat er ook iets te regelen valt met automatische mails als ik iets schrijf. Zodra ik daar meer over weet schrijf ik het op. Wordt vervolgd dus.

Fiets kopen (1)

Inmiddels is de sneeuw gesmolten en toen deze week de zon zo lekker scheen, voelde ik de belofte van de lente al in de lucht. Tijd om op pad te gaan voor mijn nieuwe fiets! Helaas schijnt deze zaterdag niet de zon, maar ik laat me niet van de wijs brengen. In de fietsenwinkel waar ik binnenloop wordt me al snel aangeboden om een rondje te maken op enkele fietsen. Zo probeer ik de Gazelle orange en de Gazelle orange lite om te voelen waarom je een lichtere fiets zou willen hebben. Dat wordt me snel duidelijk. Lichter is lekkerder. Op iedere fiets rijd ik een flink rondje door Bussum. Bij de derde fiets, een heuse Koga, volgens de fietsenmaker met de hand in elkaar gezet, begin ik de honger te voelen en ik besluit dat dit mijn laatste ritje is voor vandaag.

Onderweg kom ik Hester tegen en die vertelt me dat zo'n fiets met 8 versnellingen best lekker is in het Noorden van Nederland, maar dat je het er in Limburg al niet meer mee redt. Dat voel ik ook. Dit waren stuk voor stuk lekkere fietsen, maar (nog) niet sportief genoeg voor wat ik voor ogen heb. Ik vraag me af of het de jaren zijn, dat de jonge fietsenmaker mij niet echt een sportfiets adviseert, of dat ik er zo onervaren uitzie dat hij denkt dat ik maar voorzichtig moet beginnen. En ik had er natuurlijk best oren naar toen hij zei dat een fiets met een dichte kettingkast minder onderhoud vergt. Maar dat moet misschien geen doorslaggevend argument zijn. Dus mijn volgende tochtje gaat zeker op een fiets met een derailleur!

Overigens was ik zo moe na al dit fietsen, dat ik de rest van de middag geslapen heb.