Wandeltocht(je)

Gisteren ben ik van Bussum naar Baarn gelopen, een prachtige wandeling over bos en heide. Nu kom ik regelmatig in Baarn, maar lopend was ik er nog niet eerder naartoe gegaan. Ik was het ook helemaal niet van plan, maar eenmaal onderweg besloot ik dat ik beter vooruit kon blijven gaan dan terug te keren. Het kwam zo. Iemand die vorige week begon aan een voetreis van Alkmaar naar Rome, deed ook Bussum aan. Ik was benieuwd hoe het met haar ging en wilde graag meer horen over het hoe en waarom van zo'n groot avontuur, dus ik besloot een stukje met haar op te lopen. Het werd de hele tocht van die dag.

Bijzonder vind ik dat het perspectief echt uitmaakt. Ik zou vermoedelijk nooit schrijven over een dagje van Bussum naar Baarn als het niet was in het perspectief van die reis naar Rome. Al lopend zag ik het voor me. Dit gaat helemaal dóór, eerst door Nederland, dan verder Europa in, de Alpen over en dan door Italië naar Rome. In oktober (!) verwacht ze er aan te komen. "Ik wil me daar helemaal niet mee bezig houden", zei ze op mijn vragen, "maar juist met mijn aandacht in het hier en nu zijn, hier met jou in de bossen onderweg". Nu was dat op zich heel plezierig, we hadden een gezellig dagje, keuvelend over allerlei zaken die ons bezighouden. En uiteindelijk op een terras, met zere voeten en moeie benen, was ik heel tevreden over die dag.

Maar toch...de gedachte dat je ook gewoon door kunt lopen naar Rome. Elke dag, stap voor stap. Dat je niet weet wat je tegen gaat komen, hoe het gaat zijn, en vooral hoe het effect op jou zal hebben. Een hele zomer lopen, gewoon doorlopen. Dat resoneert nog na in mijn gemoed. Ik vind het een moedig avontuur en ik was blij dat ik er een dagje bij mocht aanhaken.

Selfie onderweg

Nieuwsgierig? Kijk dan op de blog van Marjolein. 

Intermezzo

Ik zou nog een keertje schrijven over die 40 dagen van het wandelen. Waarom nou 40 dagen? Nou, die heb ik niet zelf bedacht. Het komt van een werkvorm die we vaak gebruiken in trainingen; het 40-dagen experiment. Het komt erop neer dat je een structuur bedenkt die je helpt om iets nieuws te laten inslijten in je hersenen. Een nieuwe groef in je grammofoonplaat van gewoontes en gedrag. Dat die zenuwbanen in je hersenen een nieuw paadje gaan vormen en blijkbaar is er veertig dagen voor nodig om te zorgen dat het een beetje ingesleten raakt. Dat het een gangbaar pad wordt, zeg maar.

De bedoeling is dus dat ik het na veertig dagen de normaalste zaak van de wereld vind om tussen de middag een wandelingetje te maken, ook op volle thuiswerkdagen of als ik een training heb. Niet maar doorjakkeren, maar even opfrissen door naar buiten te gaan. 

Nu zit de uitdaging van zo'n experiment vaak in het volhouden. Voordat je het weet neemt de waan van de dag het weer over en 'vergeet' je wat je je voorgenomen had. De bedoeling is dat het blogje me bij de les houdt; de wetenschap dat er mensen meelezen, want ik heb een hekel aan gezichtsverlies en zo zou ik het toch labelen als ik ermee stop. Nu moet ik zeggen, af en toe verveelt het me al; wéér lopen, wéér een stukje schrijven of een foto plaatsen. Maar ik ben vastbesloten om ook die saaiheids-dip, die wel vaker zorgt dat ik dingen niet afmaak, deze keer gewoon te nemen. Leuk of niet leuk. Juist door het écht 40 dagen vol te houden kan ik zien wat het oplevert (of het echt beklijft) en merk ik hoe moeilijk het kan zijn om echt iets te veranderen in wat zo gewoon is. 

Overigens hou ik sowieso van zelfgekozen experimenten. Niet altijd veertig dagen, een maand is soms handzamer. Het is leuk, leerzaam en geeft altijd weer stof tot nadenken. Binnenkort zal ik er nog een beschrijven. 

Wandeling 6

Zo'n zondag, dat ik van alles wil doen (was opvouwen, offertes voor mijn website vergelijken, fietssleutel zoeken, telefoon ophalen en ook nog graag even pianospelen), maar ook het liefst de hele dag de krant wil lezen en verder in het prachtige boek  De Engelenmaker van Stefan Brijs (dat ik op aanraden van mijn schoonmoeder en mijn oudste zoon aan het lezen ben). Dat is zo'n dag dat mijn wandelprojectje wel een beetje onder druk staat. Als ik dan na de lunch mijn jas aantrek, begint het net te regenen. Dus heb ik de wandeling toch maar even uitgesteld tot het weer droog is.

Bussummerheide 14/10/2012

Het bos is nog helemaal nat als ik eraan kom. Maar als ik dan verder loop de heide op, dan schijnt ze zon me vol in mijn gezicht. Heerlijk is het! Ik zie er vaak een beetje tegenop om er in mijn eentje opuit te gaan, maar als ik het doe, vind ik het juist wel zo prettig. Het is een beetje of je je gedachten aan het uitlaten bent als je alleen de natuur intrekt.

Als ik weer thuiskom ben ik blij. Toch goed dat ik dit wandelproject op mijn blogje ben gaan zetten, want ik weet bijna zeker dat als ik dat niet had gedaan, dat ik dan toch niet was gegaan vandaag. En dat had toch zonde geweest.

Nieuw thema; wandelen

Wandeling 9/10/12 Bussumerheide

Mijn voornemen van vandaag was om vanaf nu elke dag een wandelingetje van minimaal een half uur te maken. Te beginnen vandaag. Nu is zo'n wandelingetje geen verloren tijd; ik nam in gedachten mijn openingswoordje voor de training van morgen door en dat gaat eigenlijk beter dan wanneer ik achter mijn bureau blijf zitten. Bovendien knap ik er echt van op. Onderweg fotografeerde ik een mooie paddenstoel en bedacht me dat ik wel elke dag een foto van mijn wandelingetje op mijn blog zou kunnen plaatsen (eerst dacht ik aan Facebook, maar dat leek me een overkill. Hier is iedereen vrij om eens een kijkje te nemen en voor mij is het toch een goede structuur). Vast ook leuk, dat wordt natuurlijk een dagboek op zich. Ik ga het op zijn minst 40 dagen proberen heb ik bedacht (daar schrijf ik later nog wel eens over).