Voel de wind...

Met dank aan Ti.
Ik heb weer heerlijk gefietst dit weekend. Lekker over de hei naar Baarn en via de bossen van de Lage Vuursche terug. Een moe lijf en een opgeruimd hoofd, dat krijg je ervan.

Goede voornemens

Was het in het voorjaar nog zo dat ik minder fietste dan ik zou willen, inmiddels is dat verleden tijd. Ik heb afgelopen zomer meer gefietst dan ik erover heb geschreven en daar geniet ik enorm van. Voor mijn gevoel heb ik dit jaar een hele lange zomervakantie gehad en dat is mede dankzij al die fietstochtjes. Overigens is het zo dat ik met alle suggesties in mijn fietsboek nog jaren toe kan, verre tochten komen er nog niet zo van. Maar ondertussen begin ik het hier in de buurt al aardig te kennen. En wat een geluk heb ik dan dat ik in zo'n prachtige omgeving woon; bos, heide, watergebied, weilanden, er is van alles.

Gisteren heb ik via de Ankeveense Plassen naar Weesp gefietst. Een prachtige route langs een smal fietspaadje tussen het water door. Het was een beetje heiïg nog zo in de ochtend. En héél stil... Ik was er nog nooit geweest en het is hier pal om de hoek. Wéér iets leuks ontdekt, denk ik dan. En er is nog veel meer.

Een paar jaar geleden had ik voor mezelf de slogan "een gezonde geest in een gezond lichaam", als iets om na te streven. En nu, als ik dan zo lekker op mijn fietsje zit, dan denk ik; daar wordt aan gewerkt. Ik heb me dan ook voorgenomen om iedere week een tochtje te maken op de fiets. Dat lukt me nu natuurlijk aardig met al die mooie weekenden - hoewel ik al een paar flinke buien heb getrotseerd - en zal wat meer van me vragen als de winter intreedt. Maar voorlopig ga ik ervoor. Gewoon omdat ik er zo van geniet!

De Theetuin in Eemnes

Het wordt een beetje verslavend dat fietsen. Ik vind het heerlijk. Zelfs op relatief korte tochtjes maak je van alles mee. Dus stapte ik vanmiddag weer op mijn fietsje richting de Theetuin in Eemnes. Ik had er al meermaals over gehoord, maar was er nog nooit geweest.

Wat een verrassing. De theetuin bevindt zich op een onooglijke plek, is hartstikke groot en zeker niet bijzonder mooi. Maar was was het er druk. Zelfs op een bewolkte middag als vandaag.  En ik moet zeggen; ik heb me er prima vermaakt. Het is een heel relaxte plek met lekkere koffie en thee. De kippen rennen er (letterlijk) rond de tafeltjes. Het leek wel of ze tikkertje deden daar. En de musjes eten de overgebleven kruimels van de taartjes op.

Ik maakte van de gelegenheid gebruik om er mijn nieuwe fototoestel uit te proberen. Met superszoom. Ziehier het resultaat.

Met al dat fietsen (want ik maak inmiddels regelmatig een tochtje in de buurt) ben ik dit jaar al uitgerust voordat ik op vakantie ga. Dat is me lang niet meer gebeurd.

Wat een held!

We hebben het gedaan, Jeroen en ik; op de fiets naar Lunteren en terug. De heenreis deden we het eerste stuk met de trein, om vervolgens vanaf station Amersfoort dertig kilometer naar Lunteren te fietsen. Een prachtige route over landelijke weggetjes, tussen kippen en koeien (als je door Nederland fietst krijg je een beetje een beeld waar al ons eten vandaan komt. Reed ik in het Westland al door het groentetuintje van de Albert Heijn, nu kwamen we vooral de kippenboerderijen tegen). Op veel plekken hadden particulieren picknickplaatsen gemaakt voor fietsende voorbijgangers. Heel lief. En soms was er dan ook opeens een koffieschenkerij voor een lekkere stop. Het enige nadeel in dit achterland van Amersfoort is dat ze er rijden als Fransen. Snelheden van 90-100 kilometer per uur zijn geen uitzondering op de kleine landweggetjes hier.

Het was een koude dag dinsdag, maar de voorspellingen voor woensdag waren zeer goed. Dat bleek. Na een gezellige avond bij opa en oma en een heerlijke nachtrust werden we wakker met een strakblauwe hemel en de eerste zonnestralen over opa's bloementuin. We vertrokken vroeg; na een genoeglijk ontbijtje zaten we om kwart over negen op de fiets. Tijdens het ritje met Ans had ik gemerkt hoezeer we het overzicht over de route misten in onbekende gebieden, dus nu had ik me een kaart aangeschaft. Maar dan nog...ik vond het een heel gedoe om steeds weer te kijken waar we naartoe moesten. Inmiddels heb ik ook een app op mijn telefoon, maar nog geen houdertje aan mijn stuur. En eigenlijk wil ik een routeplanner à la TomTom, die me gewoon vertelt hoe ik moet fietsen. Als iemand tips heeft voor zoiets, graag!

De terugreis was een uitdaging. Ongeveer 50 kilometer zou het zijn, zo had ik gezien op internet. Het werden er uiteindelijk ruim 65. En dat is niet niks voor een ongetrainde twaalfjarige. Maar hij heeft zich kranig geweerd. Grote delen van de tocht bracht hij zingend op zijn fiets door, intussen rondkijkend en genieten van de rust en de ruimte (daarbij daalde overigens het tempo meestal wel enorm). Toch hebben we ook momenten van grote wanhoop gekend ("Mam, ik ga dit nooit redden" tot aan "Ik verzet geen stap meer" op 600 meter voor de finish). En iedere keer kwamen we er wel weer uit: "Oké, ik heb bedacht dat moeheid tussen je oren zit", om vervolgens weg te spurten in een tempo dat ik niet kon bijhouden. Míjn grote wanhoop kwam in de bossen bij Soest, waar ik plotseling Jeroen kwijt was. Hij zonder telefoon, ik met eentje die bijna leeg was. Dat werd even heel spannend. Gelukkig ging Jeroen snel tot actie over en schoot iemand aan die mij belde (na overigens eerst afgewezen te zijn door een ouder echtpaar). En toen was het nog moeilijk ze terug te vinden, maar het is gelukt. Dat was wel even zweten voor moeder.

Uiteindelijk kwamen we om 17.15 uur moe en verbrand aan bij de La Place in Laren, waar we samen met Daan heerlijk hebben gegeten. Toen was de batterij weer voldoende opgeladen voor de laatste paar kilometer. Met ruim 66 kilometer op de teller kwamen we thuis aan.

NB. Ik heb inmiddels geregeld dat je ook de blog per email kunt ontvangen. Aanmelden kan hieronder.

Een écht fietstochtje

LF1; een aanrader!

De afgelopen dagen maakte ik -samen met mijn vriendin Ans - een écht fietstochtje. Dat wil zeggen; een driedaagse met overnachtingen en flinke afstanden (70-90-50). Waarbij het overigens grappig is om te constateren dat we op de fiets van Ans meer kilometers hebben gemaakt dan op de mijne. Hoezo meten is weten?

We begonnen in Velsen-Zuid. Of eigenlijk al eerder; met de fiets in de trein naar Amsterdam, toen het bootje naar Velsen (dan ben je al echt op vakantie kan ik je zeggen) en van daaruit fietsten we de LF1A naar het Zuiden (Vorig jaar fietsten we de LF1B naar het Noorden). De LF1 is de route langs de Noordzeekust, van Den Helder naar Sluis (of andersom). Hij staat twee keer in mijn fietsboek, zowel Mirjam en Dick als Inka promoten deze route en ik kan alleen maar zeggen; een aanrader! Echt waar. Vooral als je zoals wij na drie weken regen start op de eerste mooie dag en dan ook nog met wind in de rug. Wat een feest! De eerste dag had ik al een fietserslijf; een verbrande kop en benen die tot halverwege de dijen bruin (rood) zijn.

De mooiste ontdekking vond ik het badplaatsje Katwijk. Ik wist dat mijn schoonouders hun hart een beetje verpand hebben aan die plek, en nu snap ik waarom. Wat een vrolijke en gezellige plek is dat. Een boulevard vol huisjes met een prachtige kerk prominent in het midden en een heerlijk strand. Een heel andere sfeer dan bijvoorbeeld Noordwijk aan Zee of Zandvoort.

Via de Stichting Vrienden op de Fiets hadden we een fijn adresje in Den Haag. Opeens weer een heel andere omgeving na al die prachtig bloeiende duinen. Dat is eigenlijk het lekkere van fietsen. Dat je zoveel ziet en zoveel meemaakt op een dag, dat het altijd langer lijkt dan het is. En het is heerlijk ontspannend.

Het doel van onze tocht was Dirksland op Goeree-Overflakkee, waar Bussumse vrienden naartoe zijn verhuisd. Daarmee hebben we ook hún tip uit het fietsboek gereden. Ze wonen er inmiddels al een jaar en ik had hun nieuwe plek met zelfgebouwd en ontworpen eco-huis nog niet mogen bewonderen. Het was een heerlijk weerzien en het huis is bijzonder prettig. We sliepen er heerlijk!

Ik ga niet de hele tocht omschrijven, maar wil nog wel de tweede ontdekking noemen. Dat was het pontje van Oude-Tonge naar Benedensas. Een lieflijk bootje, bestuurd en bestierd door twee schatten van mensen, dat je in een uur naar de overkant vaart. Eerst hadden we al de stilte op Goeree-Overflakkee (oh zalige zondagsrust) en toen dit vrolijke bootje over een prachtig meer. Het vaart alleen in het zomerseizoen en dan twee keer per dag.


Mijn volgende blogje gaat over de fietsocht met Jeroen naar Lunteren, waar opa en oma wonen. Die lees je hopenlijk volgende week.

Alpe D'HuZes filmpje

Prachtig filmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=VTVv-hcyWeA&feature=youtu.be

Lief en Leed delen

De voldoening overheerste toen ik gisteravond bij Tim en Anneloes een biertje ging drinken om te horen hoe het hen was vergaan op de Alpe d'Huez. Ik wist toen al dat ze allebei drie keer die berg hadden beklommen en dat ze geen letsel hadden opgelopen. Maar meer ook niet.

Anneloes, Tim, Maartje en Krijn bovenop de Alpe d'Huez

Samen keken we via uitzending gemist naar de beelden van de fietsers. Ik hoorde verhalen over geliefden, afgewisseld met de ervaringen van Tim en Anneloes over hoe je de mensen waarvan je houdt meeneemt op zo'n tocht. Zowel degenen die kanker hebben gekregen en er soms niet meer zijn, maar juist ook alle mensen die er nu wel zijn. De buren en collega's die sms'jes sturen. Lezers van deze blog die sponsorden en meeleefden. Mijn moeder die voor de kinderen zorgde en contact hield. In die zin gaat zo'n evenement volgens mij vooral over liefde. Iedereen die daar fietst doet dat voor een ander. En al die anderen zijn daar ook aanwezig, in woorden, in gedachten, in verdriet en brandende kaarsjes. En ook vaak live. Want ik begrijp wel dat er niet alleen een legioen aan vrijwilligers was die het allemaal faciliteerden (het comité Alpe d'HuZes hanteert een anti-strijkstok beleid, hetgeen betekent dat alle sponsorgelden ten goede komen aan onderzoek naar kanker en dat niemand betaald krijgt voor zijn bijdrage), maar ook dat er enorm veel mensen waren om aan te moedigen en te steunen. En dat die een belangrijke rol hebben gespeeld in het slagen van dit evenement.

Het is verdriet dat omgezet wordt in kracht en nieuwe energie. Want het is niet niks, die berg op. Vijftien kilometer lang flink klimmen. Tweeëntwintig bochten heb ik inmiddels begrepen. Een enorme prestatie. En op cruciale momenten zijn er dan aanmoedigers die dansend en zingend met potten en pannen zorgen dat je het volhoudt. Een vorm van lief en leed delen, die voor heel veel mensen aantrekkelijk is. Want dit jaar zijn er ruim 8.000 mensen (en kinderen) de berg opgefietst en hebben ze samen ruim 28,5 miljoen euro aan sponsorgelden opgehaald die ten goede komen aan het onderzoek naar kanker.

Er is een uitdrukking die zegt dat dát wat je weggeeft in veelvoud naar je terugkomt. En zo lijkt dat ook hier te gaan. Wat me opvalt aan Tim en Anneloes is dat ze zó blij zijn dat ze gezond zijn, dat ze hun kracht voelen nu ze zo hard getraind hebben en dat ze dankbaar zijn voor de nieuwe vriendschap, de liefde en saamhorigheid die dit evenement hen oplevert. Ook dát is winst!