Lief en Leed delen

De voldoening overheerste toen ik gisteravond bij Tim en Anneloes een biertje ging drinken om te horen hoe het hen was vergaan op de Alpe d'Huez. Ik wist toen al dat ze allebei drie keer die berg hadden beklommen en dat ze geen letsel hadden opgelopen. Maar meer ook niet.

Anneloes, Tim, Maartje en Krijn bovenop de Alpe d'Huez

Samen keken we via uitzending gemist naar de beelden van de fietsers. Ik hoorde verhalen over geliefden, afgewisseld met de ervaringen van Tim en Anneloes over hoe je de mensen waarvan je houdt meeneemt op zo'n tocht. Zowel degenen die kanker hebben gekregen en er soms niet meer zijn, maar juist ook alle mensen die er nu wel zijn. De buren en collega's die sms'jes sturen. Lezers van deze blog die sponsorden en meeleefden. Mijn moeder die voor de kinderen zorgde en contact hield. In die zin gaat zo'n evenement volgens mij vooral over liefde. Iedereen die daar fietst doet dat voor een ander. En al die anderen zijn daar ook aanwezig, in woorden, in gedachten, in verdriet en brandende kaarsjes. En ook vaak live. Want ik begrijp wel dat er niet alleen een legioen aan vrijwilligers was die het allemaal faciliteerden (het comité Alpe d'HuZes hanteert een anti-strijkstok beleid, hetgeen betekent dat alle sponsorgelden ten goede komen aan onderzoek naar kanker en dat niemand betaald krijgt voor zijn bijdrage), maar ook dat er enorm veel mensen waren om aan te moedigen en te steunen. En dat die een belangrijke rol hebben gespeeld in het slagen van dit evenement.

Het is verdriet dat omgezet wordt in kracht en nieuwe energie. Want het is niet niks, die berg op. Vijftien kilometer lang flink klimmen. Tweeëntwintig bochten heb ik inmiddels begrepen. Een enorme prestatie. En op cruciale momenten zijn er dan aanmoedigers die dansend en zingend met potten en pannen zorgen dat je het volhoudt. Een vorm van lief en leed delen, die voor heel veel mensen aantrekkelijk is. Want dit jaar zijn er ruim 8.000 mensen (en kinderen) de berg opgefietst en hebben ze samen ruim 28,5 miljoen euro aan sponsorgelden opgehaald die ten goede komen aan het onderzoek naar kanker.

Er is een uitdrukking die zegt dat dát wat je weggeeft in veelvoud naar je terugkomt. En zo lijkt dat ook hier te gaan. Wat me opvalt aan Tim en Anneloes is dat ze zó blij zijn dat ze gezond zijn, dat ze hun kracht voelen nu ze zo hard getraind hebben en dat ze dankbaar zijn voor de nieuwe vriendschap, de liefde en saamhorigheid die dit evenement hen oplevert. Ook dát is winst!

Opgeven is geen optie

Mijn zus en zwager, Anneloes en Tim, zijn dit weekend fietsen in Limburg. Ze fietsen al maanden. De hele winter op de hometrainer in de kelder en nu het weer mooier wordt steeds vaker buiten. Ze hebben namelijk een missie; ze doen mee aan de Alpe d'HuZes. Fietsen ten behoeve van de KWF Kankerbestrijding. Ze streven ernaar om op 6 juni aanstaande ieder 4! maal de Alpe d'Huez te beklimmen. Een mega-prestatie, vind ik persoonlijk. Vooral omdat ze dit doen naast hun drukke baan en de zorg voor hun drie kinderen. Ze hebben echter nog lang niet de sponsoring rond waar ze naar streven. Help je ook mee door hen te sponsoren? Via deze link kom je op hun pagina. http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/teams/fc-bergop/teamactions.aspx

Opgeven is geen optie is het motto van de Alpe d'HuZes. Dat geldt voor al die kanjers die meerdere malen die berg op gaan. Het gold ook voor Wim toen hij kanker had. En het geldt voor een heleboel anderen die op een dag ontdekken dat ze een kanker in hun lijf hebben. Vrijwel iedereen die fietst heeft een 'verhaal' met kanker. Omdat ze het zelf hadden of hebben, of hun familie, vrienden en andere dierbaren. Het is niet het verdriet, maar juist de liefde en de levenslust die maken dat deze mensen op de fiets stappen. Wat een power! Daar ben ik diep van onder de indruk.

In totaal fietsen er 959 teams die ernaar streven om 30 miljoen euro op te halen voor de KWF Kankerbestrijding. Inmiddels is er al ruim 16 miljoen gedoneerd. Sponsor alsjeblieft ook mee!