Wat een held!

We hebben het gedaan, Jeroen en ik; op de fiets naar Lunteren en terug. De heenreis deden we het eerste stuk met de trein, om vervolgens vanaf station Amersfoort dertig kilometer naar Lunteren te fietsen. Een prachtige route over landelijke weggetjes, tussen kippen en koeien (als je door Nederland fietst krijg je een beetje een beeld waar al ons eten vandaan komt. Reed ik in het Westland al door het groentetuintje van de Albert Heijn, nu kwamen we vooral de kippenboerderijen tegen). Op veel plekken hadden particulieren picknickplaatsen gemaakt voor fietsende voorbijgangers. Heel lief. En soms was er dan ook opeens een koffieschenkerij voor een lekkere stop. Het enige nadeel in dit achterland van Amersfoort is dat ze er rijden als Fransen. Snelheden van 90-100 kilometer per uur zijn geen uitzondering op de kleine landweggetjes hier.

Het was een koude dag dinsdag, maar de voorspellingen voor woensdag waren zeer goed. Dat bleek. Na een gezellige avond bij opa en oma en een heerlijke nachtrust werden we wakker met een strakblauwe hemel en de eerste zonnestralen over opa's bloementuin. We vertrokken vroeg; na een genoeglijk ontbijtje zaten we om kwart over negen op de fiets. Tijdens het ritje met Ans had ik gemerkt hoezeer we het overzicht over de route misten in onbekende gebieden, dus nu had ik me een kaart aangeschaft. Maar dan nog...ik vond het een heel gedoe om steeds weer te kijken waar we naartoe moesten. Inmiddels heb ik ook een app op mijn telefoon, maar nog geen houdertje aan mijn stuur. En eigenlijk wil ik een routeplanner à la TomTom, die me gewoon vertelt hoe ik moet fietsen. Als iemand tips heeft voor zoiets, graag!

De terugreis was een uitdaging. Ongeveer 50 kilometer zou het zijn, zo had ik gezien op internet. Het werden er uiteindelijk ruim 65. En dat is niet niks voor een ongetrainde twaalfjarige. Maar hij heeft zich kranig geweerd. Grote delen van de tocht bracht hij zingend op zijn fiets door, intussen rondkijkend en genieten van de rust en de ruimte (daarbij daalde overigens het tempo meestal wel enorm). Toch hebben we ook momenten van grote wanhoop gekend ("Mam, ik ga dit nooit redden" tot aan "Ik verzet geen stap meer" op 600 meter voor de finish). En iedere keer kwamen we er wel weer uit: "Oké, ik heb bedacht dat moeheid tussen je oren zit", om vervolgens weg te spurten in een tempo dat ik niet kon bijhouden. Míjn grote wanhoop kwam in de bossen bij Soest, waar ik plotseling Jeroen kwijt was. Hij zonder telefoon, ik met eentje die bijna leeg was. Dat werd even heel spannend. Gelukkig ging Jeroen snel tot actie over en schoot iemand aan die mij belde (na overigens eerst afgewezen te zijn door een ouder echtpaar). En toen was het nog moeilijk ze terug te vinden, maar het is gelukt. Dat was wel even zweten voor moeder.

Uiteindelijk kwamen we om 17.15 uur moe en verbrand aan bij de La Place in Laren, waar we samen met Daan heerlijk hebben gegeten. Toen was de batterij weer voldoende opgeladen voor de laatste paar kilometer. Met ruim 66 kilometer op de teller kwamen we thuis aan.

NB. Ik heb inmiddels geregeld dat je ook de blog per email kunt ontvangen. Aanmelden kan hieronder.

Een écht fietstochtje

LF1; een aanrader!

De afgelopen dagen maakte ik -samen met mijn vriendin Ans - een écht fietstochtje. Dat wil zeggen; een driedaagse met overnachtingen en flinke afstanden (70-90-50). Waarbij het overigens grappig is om te constateren dat we op de fiets van Ans meer kilometers hebben gemaakt dan op de mijne. Hoezo meten is weten?

We begonnen in Velsen-Zuid. Of eigenlijk al eerder; met de fiets in de trein naar Amsterdam, toen het bootje naar Velsen (dan ben je al echt op vakantie kan ik je zeggen) en van daaruit fietsten we de LF1A naar het Zuiden (Vorig jaar fietsten we de LF1B naar het Noorden). De LF1 is de route langs de Noordzeekust, van Den Helder naar Sluis (of andersom). Hij staat twee keer in mijn fietsboek, zowel Mirjam en Dick als Inka promoten deze route en ik kan alleen maar zeggen; een aanrader! Echt waar. Vooral als je zoals wij na drie weken regen start op de eerste mooie dag en dan ook nog met wind in de rug. Wat een feest! De eerste dag had ik al een fietserslijf; een verbrande kop en benen die tot halverwege de dijen bruin (rood) zijn.

De mooiste ontdekking vond ik het badplaatsje Katwijk. Ik wist dat mijn schoonouders hun hart een beetje verpand hebben aan die plek, en nu snap ik waarom. Wat een vrolijke en gezellige plek is dat. Een boulevard vol huisjes met een prachtige kerk prominent in het midden en een heerlijk strand. Een heel andere sfeer dan bijvoorbeeld Noordwijk aan Zee of Zandvoort.

Via de Stichting Vrienden op de Fiets hadden we een fijn adresje in Den Haag. Opeens weer een heel andere omgeving na al die prachtig bloeiende duinen. Dat is eigenlijk het lekkere van fietsen. Dat je zoveel ziet en zoveel meemaakt op een dag, dat het altijd langer lijkt dan het is. En het is heerlijk ontspannend.

Het doel van onze tocht was Dirksland op Goeree-Overflakkee, waar Bussumse vrienden naartoe zijn verhuisd. Daarmee hebben we ook hún tip uit het fietsboek gereden. Ze wonen er inmiddels al een jaar en ik had hun nieuwe plek met zelfgebouwd en ontworpen eco-huis nog niet mogen bewonderen. Het was een heerlijk weerzien en het huis is bijzonder prettig. We sliepen er heerlijk!

Ik ga niet de hele tocht omschrijven, maar wil nog wel de tweede ontdekking noemen. Dat was het pontje van Oude-Tonge naar Benedensas. Een lieflijk bootje, bestuurd en bestierd door twee schatten van mensen, dat je in een uur naar de overkant vaart. Eerst hadden we al de stilte op Goeree-Overflakkee (oh zalige zondagsrust) en toen dit vrolijke bootje over een prachtig meer. Het vaart alleen in het zomerseizoen en dan twee keer per dag.


Mijn volgende blogje gaat over de fietsocht met Jeroen naar Lunteren, waar opa en oma wonen. Die lees je hopenlijk volgende week.

Alpe D'HuZes filmpje

Prachtig filmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=VTVv-hcyWeA&feature=youtu.be

Lief en Leed delen

De voldoening overheerste toen ik gisteravond bij Tim en Anneloes een biertje ging drinken om te horen hoe het hen was vergaan op de Alpe d'Huez. Ik wist toen al dat ze allebei drie keer die berg hadden beklommen en dat ze geen letsel hadden opgelopen. Maar meer ook niet.

Anneloes, Tim, Maartje en Krijn bovenop de Alpe d'Huez

Samen keken we via uitzending gemist naar de beelden van de fietsers. Ik hoorde verhalen over geliefden, afgewisseld met de ervaringen van Tim en Anneloes over hoe je de mensen waarvan je houdt meeneemt op zo'n tocht. Zowel degenen die kanker hebben gekregen en er soms niet meer zijn, maar juist ook alle mensen die er nu wel zijn. De buren en collega's die sms'jes sturen. Lezers van deze blog die sponsorden en meeleefden. Mijn moeder die voor de kinderen zorgde en contact hield. In die zin gaat zo'n evenement volgens mij vooral over liefde. Iedereen die daar fietst doet dat voor een ander. En al die anderen zijn daar ook aanwezig, in woorden, in gedachten, in verdriet en brandende kaarsjes. En ook vaak live. Want ik begrijp wel dat er niet alleen een legioen aan vrijwilligers was die het allemaal faciliteerden (het comité Alpe d'HuZes hanteert een anti-strijkstok beleid, hetgeen betekent dat alle sponsorgelden ten goede komen aan onderzoek naar kanker en dat niemand betaald krijgt voor zijn bijdrage), maar ook dat er enorm veel mensen waren om aan te moedigen en te steunen. En dat die een belangrijke rol hebben gespeeld in het slagen van dit evenement.

Het is verdriet dat omgezet wordt in kracht en nieuwe energie. Want het is niet niks, die berg op. Vijftien kilometer lang flink klimmen. Tweeëntwintig bochten heb ik inmiddels begrepen. Een enorme prestatie. En op cruciale momenten zijn er dan aanmoedigers die dansend en zingend met potten en pannen zorgen dat je het volhoudt. Een vorm van lief en leed delen, die voor heel veel mensen aantrekkelijk is. Want dit jaar zijn er ruim 8.000 mensen (en kinderen) de berg opgefietst en hebben ze samen ruim 28,5 miljoen euro aan sponsorgelden opgehaald die ten goede komen aan het onderzoek naar kanker.

Er is een uitdrukking die zegt dat dát wat je weggeeft in veelvoud naar je terugkomt. En zo lijkt dat ook hier te gaan. Wat me opvalt aan Tim en Anneloes is dat ze zó blij zijn dat ze gezond zijn, dat ze hun kracht voelen nu ze zo hard getraind hebben en dat ze dankbaar zijn voor de nieuwe vriendschap, de liefde en saamhorigheid die dit evenement hen oplevert. Ook dát is winst!

De Muze van Ti

Volgende week ga ik een rondje Naardermeer lopen. Maar vandaag fietsten we (mijn jongste zoon en ik) dat rondje alvast. Weesp was onze bestemming en we besloten om heen langs de zuidkant te fietsen en dan bovenlangs terug. Bij elkaar een ritje van 30 KM en dat is niet niks voor onze twaalfjarige Jeroen. Mijn streven is deze zomer naar Opa en Oma te fietsen en dan hebben we vandaag toch alweer tweederde van die afstand afgelegd. Zonder klachten, maar wederom met te weinig water.

Het leuke van fietsen is wat mij betreft 'de kleine geneugten'. Allerlei kleine en grotere dingen die je onderweg tegenkomt waar je van geniet. Vechtende (baltsende?) futen, een eenzame koe, een zwerm zwaluwen boven een weiland, dat soort dingen. En dan ook nog een wielerronde die we al ijsjesetend hebben bekeken. Weesp is een heel gezellig stadje waar bijna altijd wel iets te doen is.

Onze bestemming in Weesp was De Muze van Ti. Ti Fens is keramiste en een goede vriendin van ons. Al maanden is ze bezig de kop van haar Muze te boetseren, een proces dat we mochten volgen in foto's en verhalen. Maar nu stond ie dan tentoongesteld tijdens de manifestatie van Weespers aan de Wand. We vonden hem prachtig!

En wat nou zo aardig was. 

De Muze had een heel bijzonder sokkeltje. 

Zó, dat we ons afvroegen wie er nou naar wie stond te kijken....

Een verrassend fietstochtje

Het schiet nog niet zo heel erg op me het fietsen van mij, vind ik. Tegelijkertijd kan ik constateren dat ik enorm geinspireerd ben door mijn nieuwe fiets en dat ik vooraf wist dat ik vooralsnog een heel vol en druk leven heb, dus dat het fietsen op een laag pitje zou starten. Maar goed, ik probeer er toch fietstochtjes in te lassen als dat lukt. Zo ging ik afgelopen vrijdag met de fiets op het fietsenrek richting Alkmaar, om van daar naar Langendijk te fietsen met een vriendin op bezoek bij haar moeder in het verzorgingshuis. Een tochtje van niks zou je zeggen en ik was dan ook blij verrast over hoeveel je meemaakt op zo'n 'gewoon' tochtje van een kilometer of tien.

Eerst gingen we langs de moestuin van mijn vriendin, die wilde ze graag aan me laten zien. Niet alleen wisselden we tips en ideeën uit (Hoe kom je van de slakken af of hoe houd je ze weg bij de versgezaaide groenten? Meer tips zijn welkom!), ook scoorde ik er prachtige rode verse rabarber en haalden we bieslook voor het avondeten. Heerlijk vind ik dat. Even verse spullen uit de tuin halen voor het avondeten.

Toen op naar Langendijk. Tot mijn verrassing kwamen we opeens ergens waar ik het kende. Het dorp waar mijn broer woont. Daar moesten we uiteraard even langs fietsen. Bleek mijn broer toch net even thuis te zijn, omdat er een afspraak was afgezegd. Even aanwippen, praatje van vijf minuten en weer verder. Mijn dag kon al niet meer stuk. Wat leuk zijn dit soort onverwachte ontmoetingen. En ondertussen lekker buiten, kop in de wind, alles is supergroen nu. Heerlijk.


In Langendijk bleek er een circus te zijn. We liepen met moeder in de rolstoel een rondje door het dorp en deden zo ook het circus aan. Midden in een woonwijk stonden daar niet alleen een gigantische circustent met caravans, vrachtwagens, paardenboxen en trailers eromheen, maar ook een groep van meer dan acht kamelen slechts van ons gescheiden door een simpel draadje. Even verderop een giraffe en twee olifanten. Bij de giraffe en de olifanten waren de draadjes (ja ook daar) zo hoog gespannen dat je er zo onderdoor kon lopen. Dat gebeurde ook ruimschoots, opgeschoten jongens, moeders met kinderen, iedereen. Zo stond er een meisje van een jaar of tien rustig een olifant over zijn slurf te aaien, ondertussen keuvelend met haar vriendin. En dat alles een meter of tien van de woonhuizen vandaan. Ik keek mijn ogen uit. Niemand was bang of gespannen met die dieren, het was allemaal heel relaxed. Wat bijzonder!

Terug in het verzorgingshuis hoorden we wel dat de olifanten al een keer waren ontsnapt. Maar ook dat ze gewoon weer waren teruggekomen. Het is haast niet van deze tijd, maar ook heel bijzonder dat het kan.

Terug met tegenwind moesten we toch nog even werken, zeker in die open Noord-Hollandse polders, maar wat een heerlijk middagje was dat. Een stimulans om vaker te fietsen, ook al is het maar een klein tochtje.

Opgeven is geen optie

Mijn zus en zwager, Anneloes en Tim, zijn dit weekend fietsen in Limburg. Ze fietsen al maanden. De hele winter op de hometrainer in de kelder en nu het weer mooier wordt steeds vaker buiten. Ze hebben namelijk een missie; ze doen mee aan de Alpe d'HuZes. Fietsen ten behoeve van de KWF Kankerbestrijding. Ze streven ernaar om op 6 juni aanstaande ieder 4! maal de Alpe d'Huez te beklimmen. Een mega-prestatie, vind ik persoonlijk. Vooral omdat ze dit doen naast hun drukke baan en de zorg voor hun drie kinderen. Ze hebben echter nog lang niet de sponsoring rond waar ze naar streven. Help je ook mee door hen te sponsoren? Via deze link kom je op hun pagina. http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/teams/fc-bergop/teamactions.aspx

Opgeven is geen optie is het motto van de Alpe d'HuZes. Dat geldt voor al die kanjers die meerdere malen die berg op gaan. Het gold ook voor Wim toen hij kanker had. En het geldt voor een heleboel anderen die op een dag ontdekken dat ze een kanker in hun lijf hebben. Vrijwel iedereen die fietst heeft een 'verhaal' met kanker. Omdat ze het zelf hadden of hebben, of hun familie, vrienden en andere dierbaren. Het is niet het verdriet, maar juist de liefde en de levenslust die maken dat deze mensen op de fiets stappen. Wat een power! Daar ben ik diep van onder de indruk.

In totaal fietsen er 959 teams die ernaar streven om 30 miljoen euro op te halen voor de KWF Kankerbestrijding. Inmiddels is er al ruim 16 miljoen gedoneerd. Sponsor alsjeblieft ook mee!