Wandeling 34

Mijn jongste zoon Jeroen, Bussum

Vanmiddag gingen we naar een afstudeerfeestje bij ons in Heidezicht, een uitspanning met speeltuin aan de hei. Samen met mijn jongste zoon liep ik erheen. We hebben al veel gewandeld samen, wij tweeën. In de winter van 2009/2010 zijn we ermee begonnen. Hij was toen 9. Het sneeuwde die winter na de kerstvakantie zo dat we niet konden fietsen. Dus gingen we lopend naar school, een tochtje van ongeveer 25 minuten. Het was in de tijd dat zijn vader ernstig ziek was en het samen lopen gaf ons gelegenheid om rustig te babbelen over de leuke en minder leuke zaken in het leven. Weken hielden we het vol, en toen de dooi intrad bleven we nog steeds wandelen. We doen het nog - hij is inmiddels 12 -, niet meer naar school, dat stadium hebben we gehad, maar wel zomaar op zaterdagmiddag of op een doordeweekse dag met de hond van de buren. Of zoals vandaag naar een feestje. En altijd is het fijn.

Wandeling 32 & 33

De afgelopen dagen heb ik niet op mijn blog geschreven, maar wel gewandeld. Woensdag niet, toen had ik zo'n volle trainingsdag dat er niet meer in zat dan een tripje van mijn zaal naar het restaurant en terug. Dat gaf ook niet. Maar donderdag was anders. Ik merk dat zich iets begint te keren. Ik wandel niet meer omdat ik me dat voorgenomen heb, maar omdat ik wíl wandelen. Nu, na ruim dertig van de veertig dagen merk ik dat ik zoveel profijt heb van dat wandelingetje dat ik het ga missen als ik binnen blijf hangen. Die kleine wandelingetjes van een half uurtje of langer beginnen mijn dag te kleuren. Het geeft me tijd om te denken, ontspannen, op nieuwe ideeën te komen en iets los te laten van de stress waarin ik soms zit. Dat had ik wel bedacht van te voren, maar dat ik het nu begin te ervaren is toch leuk.

Vandaag liep ik op Landgoed De Horst in Driebergen, op zoek naar een stel rood met witte stippen onder een kastanjeboom. Dit op aanraden van een collega. Het duurde lang voor ik ze vond, en ondertussen kwam ik schimmelende zwammen tegen, een spons onder een boom en zag ik dat de bomen die eerder deze week nog goudgloeiend in de zon stonden, nu echt kaal aan het worden zijn.

Wandeling 31

Het Vliegenbos in Amsterdam Noord. Een prachtig stukje bos.vol iepen, vernoemd naar de heer Vliegen die het aanlegde.

Wandeling 30

Pianissimo.  Landgoed De Horst Driebergen

Vanmorgen begon ik mijn werkdag met het rondleiden van een opdrachtgever op ons Landgoed De Horst in Driebergen, een locatie van De Baak. Een heerlijk begin van de dag. Fijn om je "thuisbasis" door de enthousiaste ogen van een ander te mogen aanschouwen. Ik geniet altijd enorm dat ik op deze plek mag werken.

Opvallend tijdens onze rondgang was de piano vastgebonden aan een boom. Een werk van Jaap Kroneman. In de begeleidende tekst lees ik:

"De piano buiten staat symbool voor het huidige kunstklimaat, aan een boom gebonden, aan zijn lot overgelaten."

27, 28 & 29

Veel gewandeld afgelopen dagen. Geen hele grote afstanden, maar steeds korte stukjes van 1 à 2 kilometer. Ik ben er blij mee. Ondanks de grijze natte dagen van afgelopen week is het zó mooi buiten. Nu zijn de herfsttinten echt overal. In Bussum langs de Ceintuurbaan staan de beukenboompjes er prachtig rood bij en gisteren liep ik in Deventer in een parkje dat ook alle kleuren van rood naar bruin in zich had.

Midas, 11 november 2012

Vanmorgen liep mijn kat Midas met mij mee. Dat doet hij wel vaker, een klein stukje, maar deze keer ging hij helemaal mee tot in het bos. Piepend weliswaar, ik vermoed omdat hij het wel spannend vond; overal vogels, geritsel, bladeren én honden. Maar hij bleef een heel stuk bij me. Bij de hei ben ik omgekeerd, dat leek me wat al te vrijmoedig voor een kat. Het stikt daar van de honden en het is één grote open vlakte.

Ik ben benieuwd of dit avontuur de komende dagen herhaald gaat worden..

Wandeling 26

Ben je ooit wel eens door je rug gegaan? Dan is van het ene moment op het andere alles anders. Je wereld vernauwt zich tot een heel kleine ruimte en alle energie wordt opgeslokt door een voortdurende pijn in je rug. Er kan opeens nog maar heel weinig.

Het overkwam mij gisteren. Gelukkig was mijn oudste zoon er nog om mij te ondersteunen terwijl ik naar de bank strompelde. Met een dekentje en strip Ibruprofen liet hij mij achter op de bank. Liggen en lopen is mijn moeders devies met rugpijn, vooral niet (te lang) zitten en inderdaad, dat helpt wel. Na een dagje strompelen in huis liep ik gelukkig gistermiddag alweer over straat op weg naar mijn moeder die voor ons zou koken. Zoals een echte moeder betaamt legde ze mij op de bank met een kruik en een tijdschriftje. Heel fijn, zo weer even onder moeders vleugels.Ik ging het bijna fijn vinden.

Gelukkig ging het vandaag alweer beter. Ik liep - weliswaar nog kleine stukjes van max 1,5 kilometer - alweer buiten en heb ook weer zelf gekookt. Maar geen foto's gemaakt, dat kun je zo hebben, dat je dat dan vergeet. Maar dat zal ik morgen goedmaken.

Wandeling 24 & 25

Bloggen vanaf de telefoon. Het kan, is supermakkelijk, maar het werkt (nog) niet altijd. Dus was het fotootje dat ik gisteren op de Zuiderheide bij Laren maakte niet op de blog terechtgekomen. Hier is ie alsnog.

Heidezicht, Bussum 

Vandaag bleef ik in de buurt en lunchte ik na mijn wandeling bij Heidezicht, een uitspanning met speeltuin die deze zomer is geopend. Het is een aanwinst voor onze buurt waar weinig speelgelegenheid is voor de kinderen. Je kunt er heerlijk lunchen, eten, koffiedrinken en borrelen. En het uitzicht is prachtig,je kijkt zo in de weidsheid van de Bussummerheide.