Wandeling 22

IJburg 1 november 2012

Gisteren wandelde ik op IJburg in Amsterdam. Een hele aparte omgeving; stads, met bijbehorende lelijkheid, maar ook héél veel water en groen en prachtige wolkenluchten. De stad lijkt er heel nietig onder. Toch bijzonder om te bedenken dat dit hele stadsdeel is gecreëerd in het water. Vroeger was er niets daar en zie nu...

Wandeling 20 en 21

Gisteren had ik een trainingsdag van de opleiding Systemisch Transitiemanagement (www.s-tm.nl). Die worden gehouden bij Vroeg, een uitspanning tegenover Oud Amelisweerd in Bunnik. Een heerlijke plek waar je kunt eten (lekker biologisch), drinken en vergaderen, maar waar ook een bakkerij is is gevestigd. Het ruikt er altijd zalig naar vers brood en na elke trainingsdag ga ik met brood en lekkers naar huis. Tussen de middag wandelde ik er even onder de snelweg (A12) door en kwam daar bij Fort aan de Vechten. Die naam had ik wel eens gehoord, maar ik had me nooit gerealiseerd dat Vechten een plaatsnaam was. Wél dus. Zelf woon ik in de Gooi & Vechtstreek en mijn kinderen hebben daar vaak erg veel lol om. Vooral bij Politie Gooi & Vechtstreek. Grappige naam als je erover nadenkt.




Daar onder die snelweg door kwam ik een bordje tegen (zie foto) dat ik wel grappig vond. Je gaat meteen fantaseren (worden hier dingen opgegraven?), beelden van Indiana Jones, etc. Het is vast minder spannend, maar leuk vond ik het wel.



En vandaag ben ik met mijn verkouden hoofd alleen even naar mijn moeder gewandeld om het strijkwerk weg te brengen.

(Nog) geen wandeling 20

Vandaag 'gespijbeld'.

Wandeling 19

Vandaag maakte ik een wandelingetje over de Korrenbergweg in Epe, de straat (een onverhard pad door het bos) waaraan ik zo'n twintig jaar geleden een tijd gewoond heb. Wat een mooi bos is het toch. Prachtig die roestgekleurde eikenbomen. "Mijn" huis stond er nog net als toen, met de prachtige beukenbomen waar ik zo van hield voor de deur. Er stond alleen een hek om de tuin, wat jammer is, maar ook begrijpelijk. Ik heb zelf meegemaakt hoe op een ochtend mijn hele grasveld was omgeploegd door de wilde zwijnen en dat was niet fijn.

Een heerlijke plek, waaraan ik goede herinneringen bewaar.

Wandeling 18

Terug in Nederland; fris en zonnig met prachtige herfstkleuren. Ook weer fijn!

Wandeling 17

Zo'n laatste vakantiedag is altijd een beetje tricky. Als je niet uitkijkt doe je niks omdat je bijna weggaat. Maar dat was vandaag zeker niet het geval. Direct na het ontbijt trok ik de stad in om een boek te scoren voor de terugreis, omdat ik het enige boek dat ik bij me had al uit had. Dat boek lukte niet, het was immers nog steeds die nationale feestdag, dus alle winkels waren dicht. Maar ik zag wel op de terugweg lockers in het station om de hoek. Dus brachten we daar onze koffers en wandelden voor de laatste keer over de brug (het was prachtig weer in Istanbul vandaag), maakten nog een tochtje met de boot naar de Aziatische overkant, aten een Kebab en toen we dat allemaal gedaan hadden was het pas tijd om de tram naar het vliegveld te pakken. Helemaal voldaan (ook omdat er nog ergens een huge Frappuccino in het programma zat) begonnen we aan de reis en inmiddels zijn we weer lekker thuis.

Wandeling 16, De Prinseneilanden

Vandaag hebben we lekker langzaam geleefd. We werden pas laat wakker, tegen tienen. Douchen, ontbijten en toen eerst nog even lekker lezen. Ik lees Philippe Claudels, Het verslag van Brodeck. Prachtig boek en het was zo zonnig vanmorgen dat ik mee op het dakterras ben gaan zitten. Het is hier een Nationale Feestdag, dus veel winkels en musea zijn dicht. Rond enen zijn we over de Galatabrug (dé brug van Geert Mak) gelopen naar de boot die ons naar de eilanden zou brengen. Na een heerlijke Starbuckskoffie en een ritje met de tram (de aanlegsteiger was nog wat verder dan we hadden gedacht) gingen we op de boot. Bomvol en erg gezellig. We hadden een mooi plekje op het buitendek, samen met drie Irakezen. Deze keer voeren we richting de Zee van Marmara. Zover was ik nog niet geweest. Toen ik een paar jaar geleden met Wim in Istanbul was, had ik achteraf spijt dat we pas op de laatste dag met een bootje gingen. Dat heb ik deze keer ruim goedgemaakt. We hebben elke dag gevaren en steeds weer een andere kant op. We zijn uitgestapt op het tweede Prinseneiland. Het zijn er in totaal vier. Vroeger waren het verbanningsoorden voor Byzantijnse Prinsen, vandaar hun naam. We aten er een hapje en besloten te gaan wandelen, de jongens wilden niet fietsen en het was inmiddels wat killer, dus een tochtje met een paardenkoetsje leek ons ook niet echt wat. Een redelijk verlaten weg, pal langs de zee. We waren net aan het overwegen of we het eiland rond konden lopen in 1,5 uur toen de hond die zich bij ons had aangesloten werd aangevallen door een dermate aggressieve hond, dat teruggaan wijslijker leek. Er waren veel zwerfhonden en katten op het eiland en we hebben in dat ene middagje wel driemaal een flink hondengevecht meegemaakt. Uiteindelijk hadden we een prachtig terugtochtje met de skyline van Istanbul in het donker. Verlichte straten, moskeeën, torens en bruggen geven het een zeer feestelijke aanblik.